บทที่ 12 หวังว่าพวกเจ้าจะใช้ชีวิตกันอย่างดี
ในห้องลับที่องค์กรสร้างไว้ให้นาง ด้านในมิใช่มีเพียงอาวุธเท่านั้น ยังมียาพิษหลายชนิดอยู่ด้วย ยาที่ถูกสร้างขึ้นในห้องทดลองขององค์กรไม่มียาถอนใดจะแก้ได้
แต่นางไม่คิดจะเอาชีวิตผู้ใด เพียงแค่อยากเล่นสนุกเท่านั้น ในเมื่อกลั่นแกล้งพวกนางสามแม่ลูกไว้ไม่น้อย หากนางจะเอาคืนนิดหน่อยก็คงไม่เกินไป
หรูอวี้หยิบยาที่ทำให้เป็นอัมพาตชั่วคราวออกมา นางยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะออกไปนอกมิติอีกครั้ง นางเข้าไปในห้องของสวีเหมยลี่ ที่ดูท่านางคงฝันหวานที่สามแม่ลูกกำลังจะออกจากจวนในวันพรุ่งนี้
“หึ สวรรค์เข้าข้างข้านัก” หรูอวี้พึมพำออกมาอย่างพอใจ
เมื่อสวีเหมยลี่นอนอ้าปากเล็กน้อย ทำให้ง่ายต่อการหยอดยาอัมพาตที่เป็นน้ำลงใส่ในปากของนาง
เพียงแค่สามหยด สวีเหมยลี่ก็จะได้นอนพักอยู่บนเตียงไปนานหลายเดือน หากร่างกายของนางอ่อนแอดีไม่ดีอาจจะต้องนอนนานกว่านั้นเป็นแน่
สวีเหมยลี่ร่างกายเมื่อได้รับยาไปแล้ว นางก็กระตุกเกร็งตัวขึ้นหลายหน ก่อนจะนอนนิ่งกลับไปเช่นเดิม หรูอวี้จึงได้ไปเยือนเรือนของเซี่ยหรันเซียนต่อไป
นางไม่คิดจะยกเค้าเรือนของเซี่ยหรันเซียน นางเพียงต้องการเอาคืนเล็กน้อยเท่านั้น ถึงแม้อยากจะสังหารนางให้ตายให้สมกับที่นางได้ทำเซี่ยหรูอวี้ไว้ แต่เมื่อคิดดูแล้ว ให้นางอยู่ไม่สู้ตายเสียดีกว่า
เซี่ยหรันเซียนที่ภูมิใจกับใบหน้างดงามของนางมากนัก จะมีอะไรดีไปกว่าการที่ทำให้ความภูมิใจของนางกลายเป็นตราบาปในชีวิตของนาง
หรูอวี้ยืนมองนางนิ่งอยู่ข้างเตียง นางลองเรียกยาสลบที่อยู่ในมิติออกมา โดยที่นางไม่ต้องเข้าไปด้านใน ก็พบว่ามันสามารถออกมาปรากฏอยู่ในมือของนางได้
นางฉีดยาสลบเข้าเส้นเลือดของเซี่ยหรันเซียน ก่อนจะใช้คีมที่มีอยู่ในมิติ ออกมาถอนฟันหน้าสองซี่ของนางออก อยากจะรู้ว่ารอยยิ้มอ่อนหวานของแม่ดอกบัวขาว หลังจากนี้นางยังจะกล้ายิ้มอีกหรือไม่
เลือดไหลออกมาจากปากของเซี่ยหรันเซียนไม่น้อย แต่ด้วยฤทธิ์ของยาสลบที่รุนแรงทำให้นางไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดที่ได้รับ ยังนอนฝันหวานที่กำจัดเซี่ยหรูอวี้ไปจากจวนได้อย่างสบายใจ
“ความจริงแล้วข้า อยากจะกรีดหน้าเจ้าให้เป็นแผลเสียสองสามรอย” หรูอวี้จ้องมองริมฝีปากบางที่เปื้อนเลือดอย่างพอใจ ก่อนจะเร้นกายหายกลับไปที่เรือนของนาง
หลังจากที่กลับมาจากเรือนของเซี่ยหรันเซียนแล้ว นางก็มิได้กลับเข้าเรือนในทันที หรูอวี้กระโดดออกจากกำแพงจวน มุ่งหน้าไปยังจวนของบรรดาคุณหนูที่มาร่วมงานกันในวันนั้น
ตามความทรงจำเดิมของนาง มีเพียงสามคนเท่านั้นที่เข้ามาช่วยเซี่ยหรันเซียนผลักเซี่ยหรูอวี้ตกน้ำ นางเพียงแค่คิดจะไปเอาคืนให้เซี่ยหรันเซียนเล็กๆ น้อยๆ พอให้หายแค้นใจบ้าง
จวนทั้งสามแม้มีองครักษ์เช่นจวนตระกูลเซี่ยแต่ก็มิได้มีมากมายเท่า ทำให้นางเข้าไปด้านในได้อย่างสะดวก แต่กว่าจะหาเรือนของคุณหนูแต่ละคนพบก็เล่นเอาเวลาของหรูอวี้ไปไม่น้อย
ภายในห้องพักล้วนมีสาวใช้เข้ามานอนเฝ้าคุณหนูด้วย หรูอวี้กลัวว่าพวกนางจะตื่นขึ้นมาพบเสียก่อน จึงได้ทำเพียงใส่ยาเสียโฉม ที่นางมีในห้องเก็บของของนาง โรยไปที่ใบหน้าเท่านั้น
ยาตัวนี้มิได้รุนแรงมากนัก เพียงจะทำให้เกิดสิวหนองบนใบหน้า นางขอให้ห้องทดลองทำขึ้น เพื่อไว้เปลี่ยนรูปลักษณ์ยามที่ออกไปด้านนอก แต่ก็ยังไม่เคยได้ทดลองใช้จึงไม่รู้ว่าจะเกิดสิวหนองเพิ่มมากเพียงใด
กว่าจะจัดการคุณหนูทั้งสามเสร็จ หรูอวี้ก็ไม่อาจไปที่จวนตระกูลสวีได้ แต่ละจวนมิได้อยู่ใกล้กัน ร่างกายของนางในร่างนี้ก็เพิ่งจะฟื้นตัว นางยังหมดเรี่ยวแรงที่จะไปจัดการต่อ จึงได้เร่งรีบกลับจวนตระกูลเซี่ยก่อนที่ฟ้าจะสว่าง
นางเปลี่ยนเสื้อผ้าตัวใหม่ก่อนจะขึ้นไปนอนลงบนเตียงอย่างพอใจ “หวังว่าของขวัญที่ข้ามอบให้ พวกเจ้าคงพอใจ” นางยกยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะนอนหลับไปอย่างสบายใจ
รุ่งเช้า หรูอวี้ถูกเสี่ยวซีปลุกให้ลุกขึ้นเตรียมตัวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง
“เจ้าไปบอกมารดาข้าสักคำว่าข้าจะพาเจ้าไปด้วย” เรื่องนี้นางยกให้มารดาของนางเป็นผู้จัดการเสียเลย
“เจ้าค่ะ” เสี่ยวซียิ้มรับก่อนจะถอยออกไป
หรูอวี้ที่ไล่ให้เสี่ยวซีไปที่เรือนของมารดาแล้ว นางก็กลับเข้าไปในมิติเพื่ออาบน้ำ ก่อนจะตรวจดูของที่นางเก็บเข้ามาเล็กน้อยแล้วออกไปที่เรือนของผู้เป็นมารดา
นางเห็นเซี่ยถงวู่อยู่ที่เรือนของมารดาด้วย ไม่รู้เขาพูดสิ่งใด เห็นเพียงแต่ใบหน้าของมารดานางเรียบเฉยอยู่ตลอดเวลา
“อวี้เออร์เรียบร้อยแล้วรึ” ตู้เหลียนเดินมาหาบุตรสาวทันที
“เจ้าค่ะ” หรูอวี้หันไปมองผู้ที่ได้ชื่อว่าบิดาอย่างเฉยชา ก่อนจะเก็บสายตากลับคืนมา
เซี่ยถงวู่ก็ไม่รู้จะพูดสิ่งใดกับบุตรสาว เมื่อวานเขาก็ไม่ได้ไปดูนางที่จวน แม้รู้ว่านางตกน้ำจนล้มป่วยก็ตาม
“เช่นนั้นก็ไปกันเถิด เรื่องสาวใช้ของเจ้าแม่จัดการให้เรียบร้อยแล้ว” ตู้เหลียนส่งใบซื้อขายตัวของเสี่ยวซีให้หรูอวี้เก็บไว้
“ขอบคุณเจ้าค่ะ” นางเข้าไปช่วยประคองมารดาเดินไปที่หน้าประตูจวน
เซี่ยหยวนที่เตรียมรถม้าอยู่ที่หน้าจวนก็เดินเข้ามาทางทั้งสองอย่างรวดเร็ว
“ไปกันเถิดท่านแม่ อวี้เออร์” เขาจูงมือหรูอวี้เดินไปคุกเข่าคำนับให้เซี่ยถงวู่สามครั้ง “คำนับนี้ เพื่อตอบแทนบุญคุณที่ท่านให้กำเนิดพวกข้าสองพี่น้องขอรับ” เซี่ยหยวนกดไหล่ของหรูอวี้ให้คำนับเซี่ยถงวู่
“หวังว่าพวกเจ้าจะใช้ชีวิตกันอย่างดี” เขาปวดใจไม่น้อยที่ต้องยอมปล่อยให้ทั้งสามออกไป หวังว่าสักวันทั้งสามจะกลับมาขอให้ตนช่วยเหลือ หากไม่มีหนทางให้ไปแล้ว
